Va prestame poner equí dalgunes de les munches semeyes que faigo nes mios caminates. Nun pretendo describir rutes nin dar conseyos sobre'l meyor camín pa faceles. N'Internet hai abondo d'eses informaciones y lo único que diba conseguir ye confundir.
De toes formes toi abiertu a responder a les entrugues que faiga daquién interesáu en dalgún de los mios paseos.
Fadré una introducción de caúna de les rutes.

martes, 18 de diciembre de 2012

El Llosoriu

        Sábadu, 15 d'avientu de 2012          La Puente(Morcín) - La Figar - Colláu Pandu - Colláu Planu - Llosoriu - La Puente

        Hai munchos sitios per onde se pue subir a esti modestu picu. Yo escoyí La Puente (Morcín) porque  préstame muncho tol valle qu'asciende hasta'l Colláu Pandu.
        Pue dexase'l coche xunto al cementeriu. Hai una carreterina asfaltada que llega hasta'l pueblín de la Figar.Será un kilómetru y pue subise en coche. Onde acaba l'asfaltu ta la fonte Fiosa, con llavaderu.
        Dende equi, per una pista de formigón, vamos patiando ente praos, ablanares, castañales, carbayos y dalguna faya. Pasamos tres portielles y a la vera'l camín, la fonte La Fontica. Tol recorríu ye guapu enforma. Detrás vamos dexando'l Monsacru, a mandrecha la xerra Mantega y a manzorga'l Garcilleru.
        Yá, cerca'l colláu, echando una güeyada p'atrás, podemos ver el torrexón de Peñerudes. La primera vez que fixi esti camín, fae bien poco, paicíame imposible. La dirección sureste que llevamos, fae qu'ente La Madalena y la xerra'l Garcilleru, quede un resquiciu hacia'l noroeste que mos dexa velu. Presta o polo inesperao, prestóme a min.
         Nel colláu Pandu, divisoria de Mieres y Morcín, faese menos pindia la subida. Hai menos vexetación pero'l camín sigue siendo prestosu porque ahora acompáñamos la lladera oriental del Aramu a la derecha y el valle'l Caudal y los cordales orientales a la izquierda. Nos díes claros pue vese El Sueve, Peñamayor y los montes de Piloña, Ponga, Amieva y hasta'l Cornión.
        Siguimos dempués pela empinada  buelga que dexó'l gasoductu pa llegar a la cume del picu Canéu. Dende equí enseguida vemos el vértice xeodéxicu del Llosoriu. Cumeamos un poquiñín, una curtia baxada y l'ascensión última.
         Hai un vértice xeodésicu, un buzón y un entamu de galería minera que, polo que se ve, fixéronla pa poner un Belén. Nun soi mui partidiariu d'esta costume pero nesti casu préstame porque paez la maqueta d'una bocamina.
         El día nun taba como pa sentase a ver el paisaxe porque les ventolaes pémeque seríen de más de cien kilómetros per hora pero paga la pena les vistes: l'Aramu, El Monsacru, Uviéu, Xixón, les modestes xerres centrales, el cordal d'Urbiés y casi tolos montes del este y sur d'Asturies puen vese dende equí.
         Otra guapa patiada qu'espero nun tardar en repitir.

2 comentarios:

  1. Ya hace mucho que no subo al Llosorio, preciosa esta ruta, buenes semeyes. Un saludo.

    ResponderEliminar